Το τραγικό με τους άθεους είναι ότι επαίρονται για την αφροσύνη τους αυτή και αυτοπροβάλλονται ως εχέφρονες, δυνατοί και ελεύθεροι, οικτίροντες εμάς τους πιστούς για τη δήθεν ευήθεια και δουλοφροσύνη μας, θεωρώντας μας κατώτερα όντα, διανοητικώς καθυστερημένα και γι’ αυτό αξιολύπητα!
Απώλεσαν μέσα στον αθεϊστικό τους παραλογισμό την αυτογνωσία, τον αυτοέλεγχο και την αυτοσυγκράτηση, και επιβεβαιώνουν με την όλη εξωπραγματική στάση τους το γνωστόν επιμύθιο της ανθρώπινης παραφροσύνης: «Μωραίνει Κύριος ὅν βούλεται ἀπολέσαι».
Ο εγωϊσμός είναι το κύριο χαρακτηριστικό των αθέων, ο οποίος δεν τους επιτρέπει να ακούσουν τίποτε για τον Θεό και την πίστη, τα οποία θεωρούν θέματα κατώτερα της δικής τους διανοητικής καταστάσεως. Αυτοί είναι πάνω, έξω και πέρα από τον Θεό, ο Οποίος έχει πεθάνει, όπως αφελώς πιστεύουν προ πολλού, και ας Τον ακολουθούν και πιστεύουν εκατομμύρια άνθρωποι, έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους ακόμη για την πίστη τους στον Κύριο και Θεό Ιησού Χριστό!
Δεν τους απασχολεί λοιπόν καθόλου το πώς εξηγείται δισεκατομμύρια άνθρωποι κατά τη δισχιλιετή και πλέον πορεία του χριστιανισμού επί της γης να έχουν παραδοθεί σε ασύλληπτα βασανιστήρια και τέλος στον θάνατο για την πίστη σε κάτι που για εκείνους δεν υπάρχει, δηλαδή τον Θεό; Και ο τελευταίος λογικός άνθρωπος θα προβληματιζόταν πάνω σε αυτό και θα αντιμετώπιζε θετικά το θέμα της πίστεως. Πού έχει ακουστεί να έχουν βασανιστεί άνθρωποι και να έχουν θυσιασθεί για κάτι που δεν υπάρχει; Αυτή τη θυσία δεν θα την έκαναν ούτε παράφρονες!
Για έναν λογικό άνθρωπο θα ήταν αρκετό, όπως είπαμε, αυτό και μόνο το αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός της ανά τους αιώνες θυσίας δισεκατομμυρίων ανθρώπων υπέρ της πίστεως στον Θεό, να τον αναγκάσει να πιστέψει. Το να μη το κάνουν αυτό οι δεδηλωμένοι άθεοι, αυτό από μόνο του σημαίνει ότι τους έχει εγκαταλείψει η λογική.
Τελικά πιστεύω ότι η αθεΐα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως η χειρότερη μορφή σχιζοφρένειας.
Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος (Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν.), Η δυστυχία του να είσαι άθεος, σσ. 68-69, εκδ. Αρμός.
