Μετά την Ανάστασή Του ο Χριστός εμφανίστηκε στις Μυροφόρες γυναίκες και στους Μαθητές Του. Μερικοί διερωτώνται γιατί ο Χριστός δεν εμφανίστηκε σε όλους τους ανθρώπους, και μάλιστα στους σταυρωτές Του και τους αρνητές της Αναστάσεώς Του, για να τους κάνει να πιστέψουν σε Αυτόν.

Όταν κανείς γνωρίζει την ουσία της ορθοδόξου θεολογίας, δεν μπορεί να κάνει τέτοια ερωτήματα, γιατί γνωρίζει σαφώς ότι η εμφάνιση του Χριστού δεν γίνεται ποτέ για θεαματικούς λόγους και για εξαναγκασμό του ανθρώπου. Η φανέρωση του Θεού έχει έναν ορισμένο σκοπό και μια βαθιά αιτία.

Κατ’ αρχάς πρέπει να σημειωθεί ότι ο Χριστός δεν θέλει να εξαναγκάσει κανέναν να πιστέψει. Έπειτα, η εμφάνιση του Θεού στον άνθρωπο είναι ένα κρίσιμο σημείο για τη ζωή του. Στην άλλη ζωή, κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όλοι θα τον δουν, αλλά για τους προετοιμασμένους και καθαρθέντας ο Θεός θα γίνει φως, ενώ για τους ακαθάρτους θα γίνει κόλαση. Αυτό θα συνέβαινε και στην περίπτωση αυτή. Γι’ αυτό ο Θεός από αγάπη και φιλανθρωπία δεν εμφανίστηκε στους αρνητές και σταυρωτές Του.

Η φανέρωση του Χριστού εν δόξη γίνεται μόνο και μόνο για να οδηγήσει αυτούς που έχουν προετοιμασθεί κατάλληλα προς τη θέωση και τον δοξασμό. Οι μαθητές είχαν προετοιμασθεί, γι’ αυτό και ο Χριστός λίγο πριν από το Πάθος είπε: «Ἤδη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν» (Ιω. 15, 3). Οι μαθητές τρία χρόνια ακούοντας τον λόγο του Θεού μαθητευόμενοι στα μυστήρια της βασιλείας των Ουρανών, εκδιώκοντας δαιμόνια, περνούσαν τη διαδικασία της καθάρσεως. Οπότε, έγιναν κατάλληλοι για τη θέωση και χωρητικοί της μεθέξεως της Χάριτος της Αναστάσεως. Αλλά και πάλι, όπως θα δούμε πιο κάτω, και με την εμφάνισή Του μετά την Ανάσταση, τους προετοιμάζει για την είσοδό τους στον μεγάλο βαθμό της θεώσεως και θεωρίας που θα γινόταν την Πεντηκοστή.

Η φανέρωση, όμως, του Χριστού στους μαθητές Του, μετά την Ανάσταση, δεν ήταν ένα γεγονός μόνο γι’ αυτούς, αφού γνωρίζουμε ότι όσοι περνούν έναν ανάλογο βαθμό θεραπείας και καθάρσεως, αξιώνονται να μεθέξουν της Αναστάσεως του Χριστού και να δουν τον Αναστάντα Χριστό. Με αυτήν την προοπτική πρέπει να δούμε και την περίπτωση του αποστόλου Παύλου, ο οποίος έχει τη βεβαιότητα ότι και σε αυτόν εμφανίστηκε ο Αναστάς Χριστός. «Ἔσχατον δὲ πάντων ὡσπερεὶ τῷ ἐκτρώματι ὤφθη κἀμοί» (Α΄ Κορ. 15, 8). Και είναι γνωστό ότι ο απόστολος Παύλος, κατά τον καιρό της Αναστάσεως, ήταν ζηλωτής Ιουδαίος, αφού επέστρεψε στον Χριστό μετά την Πεντηκοστή, οπότε αναφέρεται στην εμφάνιση του Αναστάντος Χριστού μετά την Ανάληψή Του και την Πεντηκοστή.

Η περίπτωση αυτή φανερώνει ότι η θέα του Αναστάντος Χριστού δεν είναι ανεξάρτητη από την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, και βέβαια, ότι αυτό συνεχίζεται σε ολόκληρη τη ζωή της ανθρωπότητος. Πάντοτε δια μέσου των αιώνων υπάρχουν μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, Οι Δεσποτικές Εορτές, εκδ. Ι. Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας).