Όπως ακριβώς, λοιπόν, το θυμίαμα και από μόνο του είναι καλό και ευωδιάζει, αλλά όμως τότε προ πάντων δείχνει την ευωδία του, όταν έλθει σε επαφή με τη φωτιά, έτσι λοιπόν και η προσευχή είναι μεν καλή και αυτή καθ’ εαυτή, γίνεται όμως καλύτερη και πιο ευάρεστη, όταν γίνεται με ψυχή γεμάτη από θέρμη και φλόγα, όταν γίνεται η ψυχή θυμιατήριο και ανάβει πολύ μεγάλη φωτιά. Διότι ούτε το θυμίαμα τοποθετούνταν επάνω στη σχάρα, αν δεν άναβε πρώτα, ή αν δεν είχαν καεί τα κάρβουνα. Αυτό και εσύ κάνε στη σκέψη σου. Πρώτα άναψε αυτήν με την προθυμία, και μετά κάνε την προσευχή.

Προσεύχεται, λοιπόν, και παρακαλεί η μεν προσευχή του να γίνει σαν θυμίαμα, η δε ύψωση των χεριών του σαν θυσία εσπερινή. Διότι και τα δυο είναι ευπρόσδεκτα. Πώς δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό; Αν και τα δύο ήταν καθαρά, αν και τα δύο ήταν άμεμπτα, και η γλώσσα και τα χέρια, τα μεν χέρια καθαρά από πλεονεξία και αρπαγή, η δε γλώσσα απαλλαγμένη από πονηρά λόγια. Διότι όπως ακριβώς το θυμιατήρι πρέπει να μην έχει τίποτε το ακάθαρτο, παρά φωτιά μόνο και θυμίαμα, έτσι και η γλώσσα δεν πρέπει να λέγει λόγια αισχρά, παρά λόγια άγια και εύφημα.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος