Δεν υπάρχουν σχόλια

«Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός…»

«Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν».

Γιατί ἀρχίζει ἔτσι ὁ ἱερεύς; Τί θέλει νά πῇ; Μπροστά μας ἀνοίγει ὁ Χριστός ἕνα ἐξαίσιο θέαμα. Μπροστά μας παρουσιάζει μιά οὐράνια ὀπτασία. Μπροστά μας ὁ Χριστός ἀνοίγει τήν βασιλείαν του.

Ὅπως πηγαίνεις σέ ἕνα κατάστημα καί σοῦ ἀνοίγει ὁ ἔμπορος τό τόπι τοῦ ὑφάσματος καί τό βλέπεις, τό πιάνεις, δοκιμάζεις τήν ἀντοχή του, βλέπεις τήν ὀμορφιά του καί λές αὐτό θά ἀγοράσω, ἔτσι κάνει ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Χριστός. Μπροστά στά μάτια μας ἀνοίγει τήν βασιλεία του, νά τήν δοῦμε, νά τήν νοιώσωμε, νά τήν χορτάσωμε καί νά ποῦμε: «Αὐτήν διαλέγω καί ἐγώ γιά τήν ζωή μου».

Ἄραγε τό νοιώθει ἡ ψυχή μας αὐτό; Ὁ ἱερεύς τό καταλαβαίνει τήν ὥρα ἐκείνην εἰς τό θυσιαστήριον. Κτυπᾷ δυνατά ἡ καρδιά του, πάει νά τυφλωθῇ, ὅπως τυφλώθηκε ὁ Παῦλος στόν δρόμο πρός τήν Δαμασκό, ὅταν εἶδε τόν Χριστό. (Πράξ. 9,3-9). Τά μάτια του τά πνευματικά βλέπουν τό ἐκθαμβωτικό φῶς τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό γεμάτος ἔκστασι ξεσπᾷ: «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἡ δόξα σου στήν βασιλεία σου, Χριστέ μου, γεμίζει τά πάντα.

Ἔχετε δεῖ, ὅταν στολίζουν τήν νύφη γιά νά τήν φωτογραφήσουν, πῶς τό μεγάλο πέπλο της πιάνει ὅλο τό δωμάτιο καί τά κράσπεδα τοῦ ἱματίου της καλύπτουν τό δάπεδο, γιά νά δείξουν τήν δόξα της καί τήν ὀμορφιά της; Ἔτσι ἀκριβῶς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τήν ὥρα ἐκείνην ἁπλώνεται εἰς ὅλον τόν χῶρο μπροστά στά μάτια μας.

Ποιά εἶναι αὐτή ἡ εὐλογημένη, ἡ δοξασμένη, ἡ τιμημένη, ἡ ἀνώτερη ἀπό κάθε ἄλλο βασιλεία; Εἶναι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ· εἶναι ὁ παράδεισος, εἰς τόν ὁποῖο μᾶς ἔβαλε ὁ Χριστός· εἶναι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία.

Βασιλεύς εἶναι ὁ τρισήλιος Θεός, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ὑπηρέται τοῦ βασιλέως εἶναι οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἀρχάγγελοι, θρόνοι, ἀρχαί, ἐξουσίαι, κυριότητες, δυνάμεις, τά πολυόμματα χερουβίμ καί τά ἑξαπτέρυγα σεραφίμ. Στρατηγοί τοῦ βασιλέως εἶναι οἱ ἅγιοι. Βασίλισσα εἶναι ἡ Κυρία Θεοτόκος. Στρατιῶτες πιστοί εἶναι οἱ χριστιανοί, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νά ἀκολουθήσουν τόν Χριστό ὅ,τι καί ἄν τούς κοστίσῃ, ὅλοι ἐκεῖνοι πού εἶναι πρόθυμοι νά φέρουν τό τιμημένο ὄνομά του, ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἀποτελοῦν τήν Ἐκκλησίαν του. Ὅλοι λοιπόν, ὁ Χριστός, οἱ ἅγιοι, ἡ Θεοτόκος, οἱ ἄγγελοι, οἱ πιστοί ὅλων τῶν αἰώνων κατά τήν ὥρα τῆς λειτουργίας εἶναι μαζί μας.

Ἐπομένως, ὅταν λέγῃ ὁ ἱερεύς «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός», ξεχνάει τόν ἑαυτό του, τό σπίτι του. Ξεχνάει τόν κόσμο, ὅλα ἐκεῖνα πού βλέπει, καί προσηλώνει τήν καρδιά του καί τήν σκέψι του σέ ἐκεῖνα πού καταλαβαίνει, τά μυστικά, τά ἀόρατα, πού τοῦ παρουσιάζει μπροστά του ὁ Χριστός.

Γι’ αὐτό ἀκριβῶς, νοιώθοντας τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ οὐρανίου βασιλέως, μέ γόνατα πού τρέμουν, μέ ψυχή πού πάει νά λυγίσῃ κάτω ἀπό τό βάρος τῆς εὐθύνης, μέ μάτια πού διεισδύουν εἰς τά μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, τρεμάμενος λέει: «Ὅτι πρέπει σοι πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις». Σέ ἐσένα, Χριστέ μου, πού εἶσαι τόσο δοξασμένος, πού δορυφορεῖσαι ἀπό τόσους ἁγίους καί ἀγγέλους, σέ ἐσένα ἁρμόζει ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις.

Μπροστά μας, λοιπόν, ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία. Μπροστά μας παρών ἀληθινά, οὐσιαστικά, μυστικά ὁ Χριστός! «Οὗ εἰσιν δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα» (Ματθ. 18, 20), ἐκεῖ ἀνάμεσά τους εἶμαι καί ἐγώ, λέει ὁ Χριστός. Αὐτό γίνεται τήν ὥρα τῆς Λειτουργίας.

 

(†) π. Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 

 

Προσθήκη σχολίου