Κανένα σχόλιο

Όταν αρρωσταίνουμε να μην ξεχνάμε…

Είναι αλήθεια, ότι τέλεια υγεία δεν έχει κανένας. Όλο και κάτι έχουμε όλοι μας. Πλήρως και τελείως υγιής δεν είναι κανείς. Και όσοι είναι έξω από τα νοσοκομεία νοσούν και όσοι είναι εντός, ακόμη περισσότερο. Μάλιστα οι ασθένειες ποικίλουν κατά περίπτωση. Ασθένειες σώματος και ασθένειες ψυχής. Ασθένειες ιάσιμες και ανίατες. Ασθένειες έκτακτες και αρρώστιες για μια ζωή. Αρρωστήματα κρυφά και λανθάνοντα, αλλά και φανερά. Κληρονομικά και επίκτητα. Διαπιστωμένα και σπάνια, άγνωστα. Παλαιά που ξαναγυρίζουν, αλλά και καινούρια.

Τα νοσοκομεία είναι γεμάτα. Η ιατρική επιστήμη κάνει θαύματα. Αλλά από όλο αυτό το βάσανο της αρρώστιας, υπάρχει και ένα θετικό. «Από το πικρό ο Θεός βγάζει γλυκό». «Ουδέν κακόν αμιγές καλού», που έλεγαν και οι αρχαίοι. Ποιο είναι αυτό το καλό;

Μέσα στην αρρώστια μας καταλαβαίνουμε την αδυναμία μας, ταπεινωνόμαστε, ζητάμε βοήθεια και από τους άλλους, τους έχουμε ανάγκη, αλλά και από τον Θεό. Έλεγε ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ότι «δεν πρέπει να κατηγορούμε τον καρκίνο, διότι πολλούς οδήγησε δια της μετανοίας και εξομολογήσεως στον ουρανό».

Ο Θεός έπλασε το σώμα και όχι την αρρώστια. Η αρρώστια μπήκε με την αμαρτία όπως η φθορά και ο θάνατος. Όλη όμως η διαδικασία της αρρώστιας και οι διάφορες εξετάσεις μας φέρνουν πιο κοντά στον Θεό και πιο κοντά στους άλλους ανθρώπους.

Όταν αρρωστήσουμε τότε θυμόμαστε τον Θεό. Η αρρώστια είναι μια παιδαγωγία. Η παιδαγωγία του Κυρίου όμως δεν θέλει να μας ισοπεδώσει. Η παιδαγωγία είναι μικρή και τις περισσότερες φορές προσωρινή, δηλαδή στα μέτρα μας και στην αντοχή μας. Σκοπό έχει να μας επαναφέρει στην τάξη. Γινόμαστε και πάλι παιδιά του Θεού. Πιο πιστοί στον Θεό και πιο συμπαθείς στους πονεμένους. Η παιδεία του Κυρίου φανερώνει ότι ο Θεός μας αγαπά και θέλει να μας σώσει. Συχνά από μια αρρώστια, αλλά και μια θεραπεία, αλλάζουμε ζωή.

Βασική πηγή προβλημάτων στον άνθρωπο δημιουργεί το σώμα. Δεν φταίει όμως το σώμα. Η κακή χρήση και ο εγωϊσμός προβάλλονται με όχημα το γερό και σφριγηλό σώμα. Η αρρώστια λοιπόν πλήττει το σώμα και ο άνθρωπος ταπεινώνεται. Καταλαβαίνει τα όριά του. Δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Διαπιστώνει ότι έχει ημερομηνία λήξεως.

Από την άλλη μεριά ο πόνος σμιλεύει την ψυχή και κάνει τον άνθρωπο πιο καταδεκτικό, πράο, πιστό, προσευχόμενο. Επαναφέρει στο προσκήνιο της ζωής του τον Χριστό, την Παναγία και τους αγίους. Αγκαλιάζει τον Σταυρό και διαβάζει το Ευαγγέλιο. Το σπουδαιότερο είναι ότι ο πονεμένος άνθρωπος τις περισσότερες φορές αρχίζει να εκκλησιάζεται, να εξομολογείται και να κοινωνεί.

Η Εκκλησία μας συνεχώς προσεύχεται υπέρ υγείας και υπέρ των νοσούντων. Και εμείς πρέπει να προσευχόμαστε θερμά για τους ασθενείς  Να δίνουμε το όνομά τους και πρόσφορο στη θεία Λειτουργία. Να καλέσουμε κι έναν ιερέα να διαβάσει ειδικές ευχές και να κάνει Ευχέλαιο. Να οργανώσουμε  την εξομολόγηση και τη Θεία Κοινωνία. Να τους φέρουμε κατάλληλα πνευματικά βιβλία να διαβάσουν. Να κάνουμε μια Παράκληση ή μια ελεημοσύνη για χάρη τους.

Πηγή: Χριστιανική Εστία Λαμίας

Προσθέστε σχόλιο