Κανένα σχόλιο

«Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους»

Μετὰ τὴ Μεγάλη Εἴσοδο καὶ τὰ «Πληρωτικὰ» ὁ λειτουργὸς ἱερέας εὐλογεῖ τὸ ἐκκλησίασμα λέγον­τας: «Εἰρήνη πᾶσι». Εἴθε νὰ εἶναι ἡ εἰρήνη σὲ ὅλους σας. Καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἀπαντᾶ: «Καὶ τῷ πνεύματί σου». Καὶ στὴ δική σου ψυχὴ νὰ βασιλεύει ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. Ὅλοι δεχόμαστε τὴν εὐλογία τῆς εἰρήνης καὶ βαδίζουμε πρὸς τὴν ἀγάπη. Βαδίζουμε γιὰ νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι ἡ Εἰρήνη καὶ ἡ Ἀγάπη.

Εὐθὺς ἀμέσως ἀκολουθεῖ τὸ κέλευ­­σμα τοῦ κληρικοῦ: «Ἀγαπήσωμεν ἀλλή­λους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν». Ἂς ἐκδηλώσουμε τὴν ἀγάπη μας ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον, γιὰ νὰ ὁμολογήσουμε μονοιασμένοι τὴν πίστη μας. Καὶ ὁ λαὸς ἀπαντᾶ: «Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον καὶ ἀχώριστον». Ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Ἁ­­­­γία Τριάδα.

Τί σημαίνουν τὰ λόγια αὐτά; ­Σημαίνουν ὅτι ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Τριαδικὸ Θεό, μὲ τὴν ­προϋπόθεση ὅτι εἴμαστε ἀγαπημένοι μεταξύ μας. Δὲν μποροῦμε νὰ ­ὁμολογήσουμε «Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον καὶ ­ἀχώριστον», ἂν ­εἴμαστε χωρισμένοι μεταξύ μας. Δὲν ­μποροῦμε νὰ προσέλθουμε στὸ Ποτήριο τῆς ζωῆς, νὰ κοινωνήσουμε Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ καὶ νὰ ­ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεό, ἐὰν δὲν εἴμαστε ἑνωμένοι ­μεταξύ μας. Ὁ Χριστὸς δὲν ­ἔρχεται μέσα μας, ἐὰν δὲν βρίσκεται ἀγάπη ἀνάμεσά μας. Προηγεῖται ἡ κοινωνία τῆς ­ἀγάπης τῶν πι­­στῶν καὶ ἕπεται ἡ θεία ­Κοινωνία. Πρέπει πρῶτα νὰ εἴμαστε ­συγχωρημένοι μὲ τοὺς ἀδελφοὺς μὲ τοὺς ὁποίους πικραθήκαμε καὶ μετὰ νὰ προσερχόμαστε στὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Πρὶν φθάσουμε στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς, ὀφείλου­με ὁ­­­τιδήποτε μᾶς χωρίζει ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς νὰ τὸ κάνουμε στὴν ἄκρη. 

Τί εἶναι συνήθως αὐτὸ ποὺ χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους καὶ ­δημιουργεῖ μετα­ξύ μας μίση καὶ ἐχθρότητες; Εἶναι ὁ ἐγωισμός. Θιγόμαστε γιατὶ μᾶς ­πρόσβαλαν ἢ μᾶς παραγκώνισαν, γιατὶ ἔθιξαν τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπόληψή μας. Ἢ θιγόμαστε γιατὶ μᾶς ἀδίκησαν στὴ ­μοιρασιὰ τῆς πατρικῆς  κληρονομιᾶς καὶ ἔθιξαν τὰ συμφέροντά μας. Ἂν ­γίνονται τέτοιες ἀδικίες σὲ βάρος μας, δὲν τὶς ­ἀντέχου­με. Δημιουργεῖται στὸ ἐσωτερικό μας πικρία, ἀντιπάθεια καὶ ­ψυχρότητα πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ μᾶς ἀδίκησαν.

Τί πρέπει λοιπὸν νὰ κάνουμε; Ὅλες αὐτὲς τὶς ψυχρότητες καὶ τὶς ἀντιπάθειες νὰ τὶς ἐξοστρακίσουμε, γιὰ νὰ βασι­λεύει στὶς ψυχές μας ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τὴ θυσία ποὺ θὰ προσφέρουμε στὸν Θεό, ὀφείλουμε νὰ τὴν προσφέρουμε μὲ εἰρήνη καὶ ­ἀγάπη. Αὐτὸ μᾶς καλεῖ ὁ κληρικὸς νὰ κάνουμε μὲ τὸ «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους».

Στὸ σημεῖο αὐτὸ τῆς θείας Λειτουργίας, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχαία Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ­(«Ἀποστολικὲς Διαταγὲς» VIII 11 καὶ Σύνοδος Λαοδικείας, Κανὼν ΙΘ΄), ἀκολουθοῦσε ὁ ἀσπασμὸς τῆς ἀγάπης. «Πάντες ἐν καρδίᾳ καθα­ρᾷ καὶ ­συνειδήσει ἀγαθῇ ­ἠσπάζοντο ἀλ­λήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ»! Ἔδιναν ὁ καθένας καὶ ­ἐλάμβαναν τὸν «φρ­ι­­­­κωδέστατον ἀσπασμόν», ὅπως τὸν χαρακτηρίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ ­Χρυ­­σό­στομος. Στὸ Ἱερὸ Βῆμα οἱ ­κλη­­ρικοὶ ἀσπάζονταν τὸν ­ἐπίσκοπο, ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους ἀσπάζονταν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, καὶ συνεχίζουν νὰ τὸ κάνουν ­μέχρι σήμερα. Στὸν κυρίως Ναὸ οἱ ­λαϊκοὶ ἄν­δρες ἀ­­σπάζονταν τοὺς ἄνδρες καὶ οἱ γυναῖκες τὶς γυναῖκες. Τὰ παιδιὰ τὰ ­πρόσεχαν οἱ διάκονοι, γιὰ νὰ μὴν ­ἀτακτοῦν, ἀλλὰ νὰ στέκονται μὲ ­εὐλάβεια μπροστὰ στὸ ἅγιο Βῆμα. Στιγμὴ ἱερή, εἰκόνα συγκινητική!

Ὁ ἀσπασμὸς τῆς ἀγάπης στὶς ἡμέρες μας περιορίστηκε μόνο μεταξὺ τῶν κληρικῶν. Ὁ συμβολισμός του ὅμως παραμένει ὁ ἴδιος: Ὅπως μὲ τὸν ἀσπασμὸ τῆς ἀγάπης πλησιάζουν τὰ σώματά μας, ἔτσι νὰ πλησιάζουν καὶ οἱ ψυχές μας. Δὲν ἔχουμε κάτι ποὺ νὰ μᾶς χωρίζει. Ὁ διάβολος χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ Χριστὸς μᾶς ἑνώνει.

Ὁ ἀσπασμὸς τῆς ἀγάπης δὲν εἶναι εἰ­­­­κόνα, ἀλλὰ λειτουργικὴ ἐμπειρία τῆς ἑνώσεως τῶν πιστῶν. «Τῷ ­συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης συνδεόμενοι οἱ Ἀπόστολοι», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Μὲ τὸν ἀσπασμὸ τῆς ἀγάπης ἐξορίζεται ἡ μνησικακία καὶ θρονιάζεται ἡ ἀγάπη στὶς καρδιές μας. Ἐπισκέπτεται τὶς ψυχές μας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ γινόμαστε ἕ­­­να σῶ­μα, σῶμα Χριστοῦ, σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἐλευθερωνόμαστε ἀ­πὸ τὴν ἐγωπάθεια καὶ στρεφόμαστε στὸν ἅγιο Θεὸ γιὰ νὰ Τὸν δοξάσουμε «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ».

Ἔτσι προετοιμάζει ἡ Ἐκκλησία τὰ παιδιά της. Ἔτσι προδιαθέτει τὶς ­καρ­διές μας, γιὰ νὰ ­προσφέρουμε τὴν ­ἀναίμακτη Θυσία τῆς θείας  Εὐχαριστίας. Χω­­­ρὶς ἔχθρες καὶ ­ψ­υχρότητες, ἀλλὰ μὲ ἑνωμένες τὶς καρδιές, ἀγαπημένοι καὶ μονοιασμένοι.

Πηγή: http://www.οsotir.οrg

Προσθέστε σχόλιο