Συνεχώς να στρέφεστε στον εαυτό σας και να ρωτάτε. Ποιό είναι το νόημα της ζωής μας στον κόσμο, ως μοναχών; Σαν πιστοί καλεσμένοι από τον Θεό, στενάζουμε. Αν είμαστε λίγο προσεκτικότεροι, η αίσθηση της παρουσίας της χάριτος θα μας έπειθε να είμαστε διακαείς επιθυμητές της αναχωρήσεως από αυτόν τον κόσμο. Να έλθει μια ώρα νωρίτερα αυτή η στιγμή, για να μας μεταστήσει.

Τι νόημα έχει η ζωή μας σε αυτόν τον κυκεώνα, σε αυτήν την κόλαση; Με τους απατεώνες αυτούς που πέρασαν και τους δαίμονες, τι δουλειά έχουμε εμείς; Και σε τι θα μας φοβίσουν με τα διάφορα μέσα που επινοούν σε βάρος μας; Σε μας είναι επιθυμητός ο θάνατος, γιατί τη ματαιότητα αυτή, που οι άλλοι την κλαίνε και την αναζητούν, εμείς την πετάξαμε μόνοι μας. Μόνοι μας δεν ήρθαμε εδώ και εξοριστήκαμε; Με επίγνωση το κάναμε αυτό. Γι’ αυτό δεν μας τρομοκρατούν αυτά.

Είναι όμως και το δεύτερο σκέλος. Όπως λέει, ο Κύριος μας, για τις ανθρώπινες φύσεις «τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής». Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα, όπως προσδοκούμε, πρέπει να βρίσκεται μαζί μας κατ’ ενεργείαν η θεία Χάρις, ως ενδημούσα κατάσταση.

Γι’ αυτό να είμαστε περισσότερο προσεχτικοί. Γι’ αυτό κάθε μέρα σας θυμίζω. Μην ξεχνάτε το σκοπό σας. Μην παρασύρεστε από τίποτε. Τίποτε για μας δεν έχει σημασία. Ο Χριστός είμαι ο θησαυρός μας.

(†) Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός