Αυτή τη γιορτή στο Άγιο Όρος οι Πατέρες την ονομάζουν «η καλογερική της Παναγίας».
Ο γερο-Γελάσιος πολύ την αγαπούσε και έλεγε ότι ο παπα-Θανάσης, ο Γέροντάς του, ο άγιος ηγούμενος της Γρηγορίου την τιμούσε πάρα πολύ. Και μία φορά, μία τέτοια ημέρα, ο γερο-Γελάσιος, είδε τον Γέροντά μου να συλλειτουργεί με τον άγιο Ιάκωβο, τον Αδελφόθεο. Αυτόν που διέσωσε και τη σχετική παράδοση.
Η Παναγία εισέρχεται στα Άγια των Αγίων. Οι γονείς της, οι παππούδες μας ο άγιος Ιωακείμ και η αγία Άννα, εκπληρώνουν το τάμα τους. Και πολλά κοριτσάκια της Ιερουσαλήμ κρατούν λαμπάδες αναμμένες και ένα κόκκινο πανί το ανοίγουν, σαν το νυφοπάνι που έβαζαν παλαιότερα στους γάμους στις πλάτες του ζευγαριού, κατά την ώρα της τελέσεως του ιερού μυστηρίου του γάμου.
Πόσοι συμβολισμοί! Και πόσους αιώνες περίμενε ο κόσμος αυτή την ώρα; Να εισέλθει η αειπάρθενος σε τόπο ετοιμασμένο, όπου οι άνδρες αρχιερείς έτρεμαν να πλησιάσουν και εισέρχονταν άπαξ του ενιαυτού.
Αδυνατεί ο νους να τα κατανοήσει και πολλοί «επιστήμονες» αρνούνται αυτή ειδικά την εορτή. Μα, φυσικά, θα την αρνούνται, αφού ζουν με μία λογοκρατούμενη σκέψη. Και όπου μπαίνει η «άλογη» λογική φεύγει ο υπέρλογος Νους, ο Τριαδικός μας Θεός.
Και υπηρέτης ο αρχάγγελος της χαράς, του ευαγγελίου και της ελπίδος. Τι φοβερό μυστήριο! Και οι αγιορείτες αυτήν την μεγάλη εορτή την προσοικειώνουν με την καλογερική, με το μυστήριο της μοναχικής πολιτείας. Βέβαια δικός μας τόπος, άγια αγίων, είναι ο χώρος της βαθείας καρδίας. Εκεί που συμβαίνει η μίξη του κτιστού με το άκτιστο, μέσα σε άπλετο φως. Όταν η καρδία είναι απολύτως κενή, καινίζεται από το «Νέον Παιδίον», τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, μέσα σε άπλετο και σωτήριο φως. Κενό το ιερό του ιερού του Ναού των Ιεροσολύμων, και ενθρονίστηκε εκεί η άπσιλη Μαρία, η παδίσκη της Ναζαρέτ.
Την εισοδεύει ο μέγας αρχιερέας και προφήτης. Ναι, και προφήτης, για να ξέρει επί πόσους αιώνες οι πριν από αυτόν προφήτες προφήτεψαν αυτήν τη στιγμή. Των προφητών το κήρυγμα, η Κυρία Θεοτόκος. Το λέει και το τροπάριο. Και των πιστών η ανακαίνισις. Εμείς δηλαδή, όσοι θέλουμε να είμαστε πιστοί στην πίστη και πιστοί στην Εκκλησία, εμείς λοιπόν ανακαινιζόμαστε, αλλάζουμε, γινόμαστε, κάθε στιγμή, αν θέλουμε, καινούργιοι. Γεμίζουμε από το φως Της και πιστεύουμε ορθώς στην Εκκλησία.
Πόσο την αγαπούσε, και σαν αγιορείτης, αυτήν την εορτή ο άγιος Γρηγόριος, ο Θεολόγος του Ακτίστου Θεού μας; Απίθανη η ομιλία του. Σκέτος ενθουσιασμός, κύματα χάριτος και ωκεανός αγάπης.
Αδελφέ μου, άμα βρεθείς στο Χιλιανδάρι, το αγαπημένο μας, σήκωσε τα μάτια σου επάνω από τον δεξιό χορό, και συγχόρευσε με τους καλογήρους και δες εκεί την παρέα της μικρής Μαρίας, και τους γονήδες της και τον αρχιερέα. Και, κοίτα, να ενθουσιαστείς. Και να ζήσεις και σύ, έστω για λίγο, μέσα στα άγια των αγίων του κόσμου, αυτού του ψεύτικου ντουνιά, στον ιερό Άθωνα, στο Περιβόλι της, στο Άγιο Όρος. Και να θυμάσαι. Η Κυρία Θεοτόκος είναι η ανακαίνισή μας.
