Ό,τι και να κάναμε, ό,τι και να είπαμε, ό,τι και αν διαπράξαμε πρέπει να προσευχόμαστε. Πότε θα προσευχόμαστε; Όταν όλα πάνε καλά; Και πότε πάνε όλα καλά; Αφού όλο σαλάτα που τα κάνουμε! Προσευχόμαστε για να μας βοηθήσει ο Θεός.

Μπορεί να σου λέει ο λογισμός σου∙ «μα πήγες και τα έκανες γυαλιά-καρφιά και έρχεσαι τώρα και προσεύχεσαι;».

Ναι, τα έκανα! Τι θα κάνω; Να μην προσευχηθώ κιόλας να τα κάνω ακόμα χειρότερα τα πράγματα; Όπως είμαι ακάθαρτος και βρώμικος να πάω να σταθώ μπροστά στον Θεό και να πω: «Θεέ μου, λυπήσου με!». Όπως είπε ο τελώνης: «Θεέ μου, λυπήσου με τον αμαρτωλό!». Ορίστε, αυτός είμαι! Αυτός που είδες πριν λίγα λεπτά να κάνει όλα αυτά τα πράγματα∙ να θυμώνει, να βρίζει, να κλέβει, να πορνεύει, να ασωτεύει. Αυτός είμαι! Πιάνω τον εαυτό μου και τον στήνω μπροστά στο Θεό και λέω: «Ορίστε, να δεις ποιος είμαι, Θεέ μου. Λυπήσου με, σε παρακαλώ».

Δεν χρειάζονται φιλοσοφίες αλλά την προσευχή δεν πρέπει να την αφήνουμε, ποτέ, ό,τι και να συμβαίνει.

† Αθανάσιος (Μητροπολίτης Λεμεσού)