Οι ιερές εικόνες δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία. Είναι παράθυρα που ανοίγουν την ψυχή μας στον Ουρανό. Μας θυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι, αλλά ότι ανήκουμε σε μια μεγάλη οικογένεια· την Εκκλησία των ζώντων και των κεκοιμημένων, των Αγίων που προηγήθηκαν και μας περιβάλλουν με την προσευχή τους.

Όταν μπαίνουμε στον Ναό, οι εικόνες μας υποδέχονται σαν φίλοι παλιοί. Ο Χριστός στον Παντοκράτορα μας κοιτάζει με βλέμμα που διαπερνά την καρδιά. Η Παναγία στον θρόνο κρατά τον Υιό της και μας προσφέρει παρηγοριά. Οι τοιχογραφίες των Αγίων στέκονται σαν στρατιές φωτεινές, σαν αδέλφια που μας δείχνουν τον δρόμο της αγιότητας. Σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες που συχνά πληγώνουν, παραμορφώνουν, αποπροσανατολίζουν, οι ιερές εικόνες είναι θεραπεία. Μας επαναφέρουν στην αλήθεια. Μας θυμίζουν ποιοι είμαστε και ποιοι καλούμαστε να γίνουμε.

Η εικόνα δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι παρουσία. Όχι μαγική, αλλά πνευματική. Η χάρη του Θεού ενεργεί μέσα από την εικόνα, όχι επειδή η ύλη έχει κάποια δύναμη από μόνη της, αλλά επειδή ο Θεός ευδόκησε να ενεργεί μέσα από αυτήν, όπως ενεργεί μέσα από το νερό του βαπτίσματος, το λάδι του ευχελαίου, τον άρτο και τον οίνο της Θείας Ευχαριστίας.

Να στεκόμαστε μπροστά στις ιερές εικόνες όχι βιαστικά, αλλά με καρδιά ανοιχτή. Ας αφήσουμε το βλέμμα του Χριστού να μας αγγίξει. Ας αφήσουμε την Παναγία να μας σκεπάσει. Ας αφήσουμε τους Αγίους να μας εμπνεύσουν.