Χριστός Ανέστη!

Ποιο μήνυμα θα μπορούσε να είναι πιο δυνατό και ουσιαστικό από αυτό; Τι υπάρχει χειρότερο, για την ανθρώπινη ύπαρξη, από τον θάνατο; Και αν δεν μας λυτρώνει ο «Ιησούς ο Ναζωραίος» από τον θάνατο, τι να κάνουμε τη διδασκαλία Του, όσο ωραία κι αν είναι;

Η Ανάσταση του Ιησού Χριστού, πριν δύο χιλιάδες χρόνια στα Ιεροσόλυμα, ανέτρεψε την ανθρώπινη ιστορία, άλλαξε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, δίνει ελπίδα ζωής και της παρούσης και της άλλης. Και όμως δεν αποδεικνύεται! Υπερβαίνει τη λογική, ανατρέπει τους υπολογισμούς, καταργεί τις αισθήσεις. Είναι γεγονός πιστευόμενο και όχι αποδεικνυόμενο. Χωρίς, βέβαια, να σημαίνει πως όσοι πιστεύουν σ’ αυτό, το κάνουν από αφέλεια ή στηριχτήκαν μόνο στο τι τους είπαν άλλοι, αν και αυτό μπορεί να συμβεί στην αρχή.

Η πίστη ότι «Ανέστη ο Κύριος πραγματικά» πηγάζει από την εμπειρία της σχέσης με ζωντανό πρόσωπο:

Προσεύχεσαι γιατί του μιλάς και σου μιλά. Κοινωνείς γιατί θέλεις να ενωθείς μαζί Του κι Αυτός μαζί σου. Αγωνίζεσαι να εφαρμόσεις τις εντολές Του γιατί τον αγαπάς. Και όταν σιωπά, ξέρεις ότι σε ακούει και θα μιλήσει την κατάλληλη στιγμή. Όσες φορές δεν έκανε αυτό που ήθελες, έμαθες πως Αυτός ξέρει για σένα το καλύτερο.

Αν ο θάνατος δεν είναι το τέλος του προσώπου μας, είναι γιατί Χριστός Ανέστη!

Αν μπορούμε να προσδοκούμε στη μεταποίηση του πόνου και των δοκιμασιών σε χαρισματική κατάσταση, είναι γιατί Χριστός Ανέστη!

Αν ελπίζουμε σε αλλαγή του άτσαλου και ακατάστατου εαυτού μας, με τα ποικίλα κληρονομικά και επίκτητα πάθη, είναι γιατί Χριστός Ανέστη!

Αν πιστεύουμε ότι τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει η αδικία, η καταπίεση, η εκμετάλλευση και το δίκαιο του ισχυρότερου, είναι γιατί Χριστός Ανέστη!

Δεν είναι η Ανάσταση του Κυρίου ένα από τα πολλά θαύματά Του, ούτε έγινε για να δείξει τη δύναμή Του κατατροπώνοντας τους σταυρωτές Του. Είναι η τέλεια έκφραση της αγάπης Του για όλο το ανθρώπινο γένος. Η Ανάστασή Του αφορά και επηρεάζει όλους· πιστούς και απίστους, χριστιανούς και αλλόθρησκους. Είναι ο σωτήρας του κόσμου που τον σώζει από το μεγαλύτερο εχθρό του, τον θάνατο. Ωστόσο, η αποδοχή του Ιησού Χριστού ως του μόνου Θεανθρώπου, που πεθαίνει και ανασταίνεται «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας» είναι η προϋπόθεση να γίνει η Ανάστασή Του ανάστασή μας.

Στην «ἑορτή τῶν ἑορτῶν», το Πάσχα του Κυρίου, ας αφήσουμε την καρδιά μας να αγκαλιάσει εχθρούς και φίλους, νικώντας τον θάνατο της φιλαυτίας μας και ας αρπάξουμε το χέρι του Αναστάντος αναφωνώντας: Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους