Στην ιστορία της Εκκλησίας μας, υπάρχουν στιγμές που ο Θεός αποφασίζει να μιλήσει «ἐν σιωπῇ» αλλά με δύναμη που συγκλονίζει τα θεμέλια της λογικής.

Το Μεγάλο Σάββατο του 1579, όταν οι Ορθόδοξοι εκδιώχθηκαν από τον Ναό της Αναστάσεως, η κολώνα στην είσοδο του Ναού σχίστηκε και το Άγιο Φως ξεπήδησε από μέσα της.

Εκείνη τη στιγμή, ένας άνθρωπος που βρισκόταν «απέναντι», ο εμίρης Τούνομ, δεν είδε απλώς ένα θαύμα. Είδε την Αλήθεια. Ο Τούνομ δεν έμεινε στον θαυμασμό. Πήδηξε από το ύψωμα φωνάζοντας· «μεγάλη η πίστη των Χριστιανών», γνωρίζοντας ότι αυτό θα του κόστιζε τη ζωή.

Το Φως που είδε ο Άγιος Τούνομ δεν ήταν ένα οπτικό φαινόμενο, αλλά μια πρόσκληση. «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιω. 8, 12).

Η μνήμη του Αγίου Τούνομ μας θυμίζει ότι η πίστη δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα, αλλά μια καθημερινή αποκάλυψη. Δεν αρκεί να κρατάμε μια λαμπάδα το Πάσχα. Πρέπει να αφήσουμε το Φως να «σχίσει» το σκοτάδι των παθών μας.

Ας είναι οι πρεσβείες του Αγίου Τούνομ βοήθειά μας, ώστε να έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά, έτοιμα να αναγνωρίσουν τον Θεό εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο κλειστές πόρτες.