Πολλές φορές διερωτώμεθα πώς να θυμόμαστε όσα ακούμε. Δεν χρειάζεται να τα θυμάσαι. Όλα ξέχασέ τα. Να κάνεις μόνο τρία πράγματα, το εργόχειρο, δηλαδή το διακόνημα, -οι παλαιοί το έκαναν το κελλάκι τους, διότι δεν είχαν τα μέσα που έχουμε εμείς σήμερα-, τη μελέτη και την προσευχή.

Η κορωνίδα της μελέτης ήταν οι Ψαλμοί. Είναι καλό από μικρό παιδί να διαβάζει κανείς ερμηνευτικά έργα στους Ψαλμούς, διότι το «Ψαλτήρι» δεν κατανοείται κατά γράμμα, αλλά κατά πνεύμα, και ανάλογα με το Πνεύμα το Άγιο το οποίο επιτρέπουμε να εισέρχεται μέσα μας. Ταυτόχρονα οι Ψαλμοί δίνουν Πνεύμα Άγιο.

Μου είχε κάνει εντύπωση ένα μικρό παιδάκι. Από μωρό διάβαζε «Ψαλτήρι» και συνεχίζει να διαβάζει. Τι καταλάβαινε; Και όμως ρουφάει η καρδιά του ανθρώπου. Γι’ αυτό, ό,τι υπάρχει σχετικά με τους Ψαλμούς, πρέπει να το διαβάσουμε. Δεν πρόκειται να πέτυχουμε ούτε προσευχή, ούτε νηστεία, ούτε αγρυπνία, αν δεν απορροφήσουμε το πνεύμα του Ψαλτηρίου.

Το «Ψαλτήρι» είναι αποκάλυψη της θεότητος, μύηση στα δόγματα, εισαγωγή στην ηθική και πνευματική ζωή, κοινωνία της Αγίας Τριάδος. Για τους μορφωμένους μάλιστα είναι ακατανόητο να περιμένουν σταγόνα χαράς από τον Θεό, αν το «Ψαλτήρι» δεν είναι εντρύφημά τους.

Βλέπετε στην πρώιμη μοναχική πολιτεία πόσο τόνιζαν τους Ψαλμούς, τι κύρος και ισχύ είχαν οι Ψαλμοί. Από τότε επικράτησε να επαναλαμβάνουμε την ανάγνωση του «Ψαλτηρίου» κάθε εβδομάδα και εν συνεχεία σε ορισμένες περιόδους να το διαβάζουμε περισσότερο.

Τους Ψαλμούς τους διαβάζουμε και στην Εκκλησία, γιατί όταν τους ακούμε εκεί είναι σαν τη βροχούλα που πιάνει τη γη, την εκκλησιαστική μας σύναξη. Άλλη απήχηση έχουν στην ψυχή μας όταν το ακούμε στην Εκκλησία, άλλη όταν τους διαβάζουμε στην προσωπική μας ζωή, άλλη όταν τους μαθαίνουμε από στήθους. Το κάθε τι είναι κάτι διαφορετικό, δεν αντικαθίσταται το ένα από το άλλο.

(†) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης