Η αγία Σοφία, η ασκήτρια της Κλεισούρας, είχε σε πολύ μεγάλη ευλάβεια την Υπεραγία Θεοτόκο. Παρόλο που κατά τη θύραθεν παιδεία ήταν αγράμματη, ήταν πλούσια στην παιδεία του Κυρίου και γνώριζε από καρδίας πολλές προσευχές εκ των οποίων ιδιαίτερα αγαπούσε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.

Όσοι την γνώρισαν αναφέρουν ότι συχνά την άκουγαν να σιγοψιθυρίζει κάτι, και όσοι με παρρησία ή και με άδολη αφέλεια την ρωτούσαν τι λέει, η Γερόντισσα με χαρά τους απαντούσε: «Τους Χαιρετισμούς, παιδία. Τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας».

Ένα από τα διακονήματα της ήταν και το ανάβει τα καντήλια στα ξωκκλήσια πέριξ της Ιεράς Μονής όπου εγκαταβίωνε. Μια μέρα, λοιπόν, ξεκίνησε με μία ευλαβή πνευματική της θυγατέρα και ανέβηκαν τριακόσια μέτρα σε μία απότομη πλαγία πάνω από τη Μονή, για να ανάψουν τα καντήλια στο Ιερό Παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδος.

Αφού, λοιπόν, άναψαν τα καντήλια, σκούπισαν το ξωκκλήσι και θυμίασαν, πήραν βιαστικά τον δρόμο της επιστροφής μιας και τα απειλητικά μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα προμήνυαν σφοδρή καταιγίδα. Με το που βγήκαν από το Παρεκκλήσιο η αγία Σοφία ξεκίνησε να απαγγέλει, όπως ήταν εξάλλου η συνήθειά της, τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου. Η καταιγίδα δεν άργησε να ξεσπάσει. Και ήταν όντως σφοδρή. Νεροποντή με χοντρό χαλάζι. Και όμως! Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας έκαναν πάλι το θαύμα τους! Η καταρρακτώδης βροχή και το χαλάζι δεν άγγιξαν την αγία Σοφία και την κοπέλα που τη συνόδευε. Ούτε μία σταγόνα δεν έπεσε πάνω τους! Και ενώ γύρω τους εμαίνετο η καταιγίδα, η αγία Σοφία και η κοπέλα επέστρεψαν στεγνές στο Μοναστήρι, απαγγέλοντας με το στόμα τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας.