Φτάνουν κουρασμένοι πολλοί νέοι στον γάμο και πολλές φορές όχι απλώς κουρασμένοι αλλά και με τραυματισμένη την ικανότητα να αγαπήσουν. Διότι στις ευαίσθητες ηλικίες της εφηβείας, όπου έβαζαν τα κριτήρια της αγάπης, τα κριτήρια μπήκαν με βάση το περιβάλλον. Δεν μπήκαν τα σωστά, τα αληθινά κριτήρια, αλλά μπήκαν με βάση αυτά που έλεγε το περιβάλλον· τηλεόραση, περιοδικά, παρέα. Και τα κριτήρια μπορεί να ήταν εντελώς εξωτερικά. Είναι γεγονός ότι η έμφαση στην εμφάνιση και το θάμπωμα και όλος αυτός ο εντυπωσιασμός των αισθήσεων, αν γίνουν μία μόνιμη κατάσταση, κινδυνεύουν να κάνουν τους νέους να μην μπορούν να αγαπήσουν.
Δεν λέω ότι αυτά θα συμβούν ακριβώς. Παίζει ρόλο ο χαρακτήρας του καθενός. Αλλά υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Γι’ αυτό και αρκετές συγκρούσεις και διαζύγια αργότερα οφείλονται στο ότι χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα κριτήρια. Είναι ένας πολύ μεγάλος κίνδυνος αυτός.
Έχουν εμπορικό συμφέρον τα μέσα ενημέρωσης και η διαφήμιση κ.λπ., τα οποία χρησιμοποιούν μόνο την ομορφιά προκλητικά προς τους νέους, αλλά ο κίνδυνος είναι διπλός. Προς μεν τα αγόρια συνήθως να δημιουργήσουν μόνο επιφανειακά κριτήρια, τα οποία δεν τους επιτρέπουν να καταλάβουν την πραγματική αγάπη, να καταλάβουν ποιος πραγματικά είναι ο άλλος και να συναντήσουν τον άλλον πραγματικά, το πρόσωπο του άλλου φύλου και όχι αυτό που φαίνεται. Στα δε κορίτσια εκείνο το οποίο βλέπουμε συχνά σαν αποτέλεσμα είναι να έχουν δημιουργήσει μία τρομοκρατία γύρω από το θέμα της εμφάνισης, που δημιουργεί φοβερές καταστάσεις συναισθηματικές στις κοπέλες, αγωνίες, αισθήματα μειονεξίας, απογοητεύσεις κ.λπ.
Περιπτώσεις όπου μια κοπέλα αισθάνεται ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις που βάζει ο κόσμος ως προς την εξωτερική εμφάνιση και επομένως πετιέται δήθεν στο περιθώριο ή πετάει μόνη της τον εαυτό της στο περιθώριο και χάνει όλα αυτά τα οποία μπορούσε να αναπτύξει ως άνθρωπος. Αυτή η κοπέλα υποφέρει και ποιος ξέρει πόσο θα υποφέρει στη ζωή της και ο άνδρας, υποφέρει με άλλο τρόπο, με τον αντίθετο που είπαμε πριν.
Ή η ωραία κοπέλα, που και αυτή υποφέρει εξίσου, διότι δεν ξέρει πώς την πλησιάζει ο καθένας που την πλησιάζει και δεν μπορεί να εμπιστευτεί τελικά και αυτή να έρθει η ώρα να ανοίξει οικογένεια. Ο καθένας υποφέρει με τον δικό του τρόπο.
Αυτοί όλοι θέλω να πω είναι καρποί και αποτελέσματα μιας κοινωνίας που νοσεί. Υπάρχει μία κοινωνία που νοσεί εδώ και η οποία έδωσε την προτεραιότητα στην εξωτερική εμφάνιση και στη λάμψη, σε οτιδήποτε λάμπει και εκπέμπει μια αίγλη. Έχουμε μια άρρωστη κοινωνία και τα συμπτώματα εμφανίζονται στα παιδιά.
Λοιπόν, όπως λέει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Όσο παράλογο θα ήταν αν κάποια μήλα από μια μηλιά βγούνε χαλασμένα να τα βάζεις με τα μήλα», τόσο παράλογο είναι να κτυπάμε τους νέους εδώ. «Θα κοιτάξουμε να θεραπεύσουμε τη ρίζα της μηλιάς», λέει, «που έχει την αρρώστια». Έτσι και εδώ είναι συμπτώματα μιας άρρωστης κοινωνίας όλα αυτά.
Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Βασιλείου Θερμού, Μαζί με τους γονείς, εκδ. Ακρίτας.
