Ένας καραβοκύρης που καταγόταν από τη Χαλκηδόνα, στα περίχωρα της οποίας είχε τον στύλο του ο όσιος Λουκάς, έπαθε μια πολύ φοβερή και εξαιρετικά οδυνηρή νόσο. Ο λάρυγγας του άρχισε να βγάζει κάποιο υγρό και να του προξενεί σφοδρούς πόνους. Ένιωθε να πνίγεται!

Αναγκάσθηκε να ζητήσει τη βοήθεια των γιατρών, αλλά αυτοί δεν μπόρεσαν καθόλου να τον βοηθήσουν. Του απαγόρευσαν μόνο να πίνει κρύα υγρά. Η εντολή, όμως, αυτή δεν του έφερε καμιά βελτίωση. Αντίθετα μάλιστα, όσο περνούσαν οι μέρες, η κατάσταση χειροτέρευε και ο θάνατος από πνιγμό πλησίαζε.

Αναστατωμένος και γεμάτος αγωνία, σκέφθηκε να καταφύγει στον όσιο Λουκά τον Στυλίτη. Επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει και να περιγράψει την πάθηση του προσπάθησε με νοήματα να εξηγήσει στον Άγιο την επικίνδυνη και βασανιστική ασθένεια.

Ο εμπειρότατος γιατρός ψυχών και σωμάτων κατάλαβε αμέσως ότι η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο. Έδωσε τότε εντολή στον μοναχό Λεόντιο, τον υποτακτικό του, να δώσει στον άρρωστο ένα ποτήρι κρασί. Αυτός, όμως, ακολουθώντας τις συνταγές των γιατρών, για αρκετή ώρα δίσταζε να το πιει. Ο Όσιος τότε στενοχωρήθηκε και ανησύχησε για τον άμεσο κίνδυνο που διέτρεχε. Με αυστηρό, λοιπόν, ύφος και δυνατή φωνή πρόσταξε τον άρρωστο να πιει όχι ένα, αλλά τρία ποτήρια.

Ύστερα απ’ αυτό, εκείνος πείσθηκε και ήπιε τα τρία ποτήρια. Με τη δύναμη του Θεού θεραπεύθηκε αμέσως. Από το τρικυμισμένο πέλαγος που ναυαγούσε ο καραβοκύρης, είχε βρει το λιμάνι της σωτηρίας.

Απόσπασμα από το βιβλίο: Χαρίσματα και χαρισματούχοι, τ. Α΄, εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής, 1990.