Ήταν η πανήγυρις των Αγιορειτών Πατέρων -εδώ δίπλα των Δανιηλαίων-. Εγώ κάθισα εδώ με το κομποσχοίνι. Περνούσαν οι ώρες. Τα μεσάνυχτα ακριβώς, έξι η ώρα με το αγιορείτικο, βγήκα έξω από το κελλί μου. Και έρχεται ένα άρωμα επάνω από τον Άθωνα! Μα τι άρωμα ήταν αυτό! Τι δεν είχε μέσα του αυτό το απερίγραπτο άρωμα! Θέλεις κρίνο, θέλεις τριαντάφυλλο, θέλεις μαργαρίτα, πασχαλιά, θυμάρι, πεύκο, όλα τα αρώματα μέσα σε μια λεπτή ουράνια ευωδία. Δεν ήταν γήινο, από γήινα άνθη.

Και μου λέει ο λογισμός: «Κοίταξε, πώς αυτοί οι Άγιοι Πατέρες ευωδίασαν με τη ζωή τους την ασκητική το Άγιο Όρος. Και τώρα το ευλογούν, τρόπον τινά, και το αρωματίζουν με την επίσκεψή τους από τον ουρανό, κατά τη Χάρη που είχε ο καθένας και όλοι μαζί ως μυροφόρα δοχεία του Αγίου Πνεύματος».

Αχ, πάτερ μου! Πώς να το διηγηθώ! Επέστρεψα στο κελλί μου άλλος άνθρωπος, με άλλη αναπνοή. Έπειτα από λίγο βγήκα πάλι έξω, μήπως το ξανααισθανθώ. Όμως μια φορά ήταν. Δεν το ξανάνιωσα έτσι.

Ο άνθρωπος, πάτερ μου, όσο είναι πνευματικός, τόσο τα βλέπει, τα αισθάνεται τα πράγματα πνευματικότερα, ωραιότερα, ευγενέστερα, ευωδέστερα. Υψώνεται, πλατύνει ο νους, η καρδιά του στη θεία δοξολογία. «Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας!». Εν πατρική αγάπη.

Όσο πνευματικότερος, τόσο γλυκύτερα τα βλέπεις, Πάτερ μου! Όλα στηρίζονται στην θεία Χάρη. Όταν λάβεις τη θείαν Χάρη, έρχεται αυτή και σου τα φέρνει όλα αυτή όπως θέλει. Όταν φύγει η θεία Χάρη, τα βλέπεις, πάλι, με τα μάτια τα σωματικά. Άλλα τα μάτια της Χάριτος, άλλα τα σωματικά. Άλλα βλέπεις τότε, τα οποία τώρα δεν μπορείς να τα συλλάβεις με τον νου σου.

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης