Οι κοσμικοί άνθρωποι θεωρούν τους χριστιανούς ανελεύθερους, γιατί ζουν με πολλές δεσμεύσεις και απαγορεύσεις. Νομίζουν ότι οι εντολές του Θεού περιορίζουν την ελευθερία τους και τους κάνουν άβουλα και δυστυχισμένα όντα. Είναι και αυτή μία από τις πολλές πλάνες που έχουν οι χωρίς Θεό άνθρωποι. Αγνοούν, οι δυστυχείς, ότι οι εντολές δεν καταδυναστεύουν, αλλά αντίθετα απελευθερώνουν τους ανθρώπους από την τυραννική δουλεία των παθών και τις ενοχές.

Η ελευθερία του ανθρώπου έχει αξία, όταν συνοδεύεται από την ορθή επιλογή των ωφέλιμων πραγμάτων της ζωής. Διαφορετικά εκφυλίζεται σε επικίνδυνη ασυδοσία. Και αυτό το βλέπουμε καθημερινά. Η κατάχρηση της ελευθερίας οδηγεί σε παράνομες και εγκληματικές πράξεις. Οι άνθρωποι επιλέγουν την ικανοποίηση των συμφερόντων τους και αδιαφορούν για τα μέσα που χρησιμοποιούν.

Οι χριστιανοί καυχώνται, γιατί ο Θεός σέβεται το αυτεξούσιό τους και δεν τους αναγκάζει να τηρήσουν τις εντολές του. Οι κοσμικοί αρνούνται κάθε δέσμευση και ηθικό φραγμό.

Υπάρχει, όμως, και ο αντίλογος. Άραγε οι αμαρτωλοί είναι ελεύθεροι; Μήπως θυσιάζουν την ελευθερία τους με όσα διαπράττουν; Μήπως τα πάθη τους γίνονται αιτία να τη χάσουν; Γιατί η εμπειρία λέει ότι όσοι θέτουν την ελευθερία τους στην υπηρεσία των παθών τους, στην πράξη τη χάνουν. Νομίζω ότι πρέπει να μιλάμε για αιχμαλωσία.

† πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης