Δεν υπάρχουν σχόλια

Η προσευχή είναι η μεγαλύτερη ευεργεσία του κόσμου

Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή και ας μην το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στον νου. Έρχεται ένα φώς. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά. Όχι προς το ετυμολογικό. Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή. Και λες: «Τι άλλο να λέω; Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: ‘’Κύριε, ἐλέησον’’». Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα. Δεν θέλει άλλα και πολλά. Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφραστεί. Η προσευχή είναι ποίηση. Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα.

«Προτιμώ, έλεγε ένας Γέροντας, την προσευχή από τα κούφια λόγια, τις ψευτοευγένειες και τις θολές καλοσύνες». Η προσευχή και ας είναι η μεγαλύτερη ιεραποστολή και ευεργεσία του κόσμου. Τα πολλά λόγια δεν αναπαύουν.

Η προσευχή για τους άλλους επηρεάζει θερμότερα. Η αγάπη είναι αβίαστη και πάντα μια θυσία.

Η αληθινή προσευχή δεν είναι ηδονική ανάπαυλα, μα ορθοστασία, περπάτημα στις μύτες σε τεντωμένο σχοινί.

Στην αληθινή προσευχή δεν δίνουμε περίσσευμα του χρόνου, μα τις πιο καλές κι αποδοτικές ώρες μας, τις κύριες ώρες της ημέρας, της ζωής μας.

Κύριε, συγχώρεσε με για όσα είπα κι έγραψα, που δεν τα ζούσα και τα πίστευα ακόμη. Που απέφυγα να μιλήσω για τις ήττες και τις αποτυχίες μου και ήθελα να μιλώ μόνο για νίκες. Δείλιαζα γιατί δεν είχα μετανοήσει. «Κύριε, ἐλέησον».

 

(†) Μοναχός Μωυσής αγιορείτης

Προσθήκη σχολίου