Το εμπόδιο για να φθάσουμε στο εξομολογητήρι, είναι η υπερηφάνεια και ο εγωισμός. Πώς θα πω τα αμαρτήματά μου; Πιάνει τον άνθρωπο μια ντροπή, αλλά τη ντροπή αυτή πρέπει να την έχουμε όταν πρόκειται να αμαρτήσουμε. Τότε θα μας φυλάξει για να μην κάνουμε αμαρτίες.

Όταν, όμως, πρόκειται να φθάσουμε στη μεγάλη αυτή σωτηρία, πρέπει να τρέξουμε αμέσως. Όταν αντιληφθούμε ότι έχουμε την αρρώστια του καρκίνου και μάθουμε ότι κάποιος γιατρός είναι στον Βόρειο Πόλο, αμέσως θα δώσουμε τα πάντα, θα εξοικονομήσουμε τα χρειώδη και θα σηκωθούμε να πάμε, να θεραπευθούμε από τη νόσο αυτή του σώματος. Δεν φειδόμεθα μήτε κόπους, μήτε μόχθους, μήτε οικονομικά, μήτε τίποτα. Τα αφήνουμε όλα και τρέχουμε. Ταπεινώνεται η ψυχή μας, προκειμένου να γίνουμε καλά.

Όταν έχουμε, όμως, τον καρκίνο της αμαρτίας και μας απειλεί με θάνατον της ψυχής, πόσο πρέπει να εγκαταλείψουμε τα πάντα, και δουλειά και μεροκάματο και απόσταση και να τρέξουμε! Να φθάσουμε εκεί, να γονατίσουμε, να αποθέσουμε την πληγή μας εκεί κάτω, να πάρουμε το φάρμακο, να γίνουμε καλά, και έτσι να γλυτώσουμε από τον φοβερό θάνατο της ψυχής.

Σαν άνθρωποι που είμαστε δεν γνωρίζουμε την ώρα που θα έρθει ο Κύριος. Μας το είπε: «Γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε τὴν ἡμέραν οὐδὲ τὴν ὥραν ἐν ᾗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται» (Ματ. 25, 13). Τρέξτε, λέει, μην κάθεστε καθόλου. Δεν γνωρίζετε τη στιγμή, που θα αποφασίσει ο Κύριος να φύγετε από τον μάταιο αυτό κόσμο.

Δεν έχουμε συλλάβει την έννοια του πράγματος, τόσο της ιεράς Εξομολογήσεως όσον και της ίδιας μας της ζωής. Πόσο επισφαλής είναι η ζωή μας.

(†) Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης